Küresel deniz ticaretinde yaşanan lojistik tıkanıklıklar ve jeopolitik riskler, ülkeleri yeni ve stratejik ulaşım koridorları aramaya sevk ediyor. Son dönemde Orta Doğu'da yaşanan liman krizleri ve stratejik deniz geçiş yollarının kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalması, alternatif güzergahların önemini bir kez daha ortaya koydu. Bu doğrultuda harekete geçen Tayland hükümeti, ülkenin güneyindeki yarımadayı doğu ve batı kıyılarından birbirine bağlayacak yaklaşık 1 trilyon baht (30,45 milyar dolar) değerindeki devasa lojistik koridoru projesini yeniden canlandırma kararı aldı. Başbakan Anutin Charnvirakul liderliğindeki hükümet, bu hamleyle küresel konteyner trafiğinin en yoğun olduğu merkezlerden biri olan Malakka Boğazı'nın yükünü hafifletmeyi ve bölgede stratejik bir üs haline gelmeyi hedefliyor.
Malakka Boğazı’na Güçlü Bir Alternatif Doğuyor
Endonezya, Malezya, Singapur ve Tayland arasında uzanan 900 kilometrelik Malakka Boğazı, Doğu Asya ile Orta Doğu ve Avrupa arasındaki en kısa deniz rotası olma özelliğini taşıyor. Ancak yoğun gemi trafiği ve artan lojistik beklemeler, bu rotanın verimliliğini her geçen gün düşürüyor. Tayland hükümeti tarafından hazırlanan resmi projeksiyonlara göre, yeni planlanan koridor sayesinde Güney Çin ile Hint Okyanusu arasındaki lojistik maliyetlerin yaklaşık %30 oranında azaltılması ve transit sürelerinin 14 güne kadar kısaltılması öngörülüyor. Projenin merkezinde, doğudaki Chumphon Limanı ile batıdaki Ranong Derin Deniz Limanı'nı birbirine bağlayacak 90 kilometrelik standart hatlı bir demiryolu projesi yer alıyor. Bu hattın yılda 20 milyon TEU (standart konteyner) yük taşıma kapasitesine sahip olması planlanıyor. Ayrıca koridor, çok şeritli otoyollar ve yerel bağlantı yollarıyla desteklenerek Tayland'ın genel ulaşım ağına entegre edilecek.
Yerel Halk ve Çevre Örgütlerinden Projeye Tepki
Hükümetin küresel ticaret vizyonu olarak sunduğu bu mega proje, güzergah üzerinde yaşayan yerel toplulukların ve çevre hakları savunucularının sert muhalefetiyle karşılaşıyor. Geçimini nesillerdir balıkçılık, tarım ve kahve üretimiyle sağlayan Ranong ve Phato bölgesi sakinleri, sanayileşme hamlesinin kendi doğal yaşam alanlarını yok edeceğini savunuyor. Bölgedeki durian ve kahve üretiminin tek başına milyarlarca bahtlık bir ekonomi yarattığına dikkat çeken yerel girişimciler, projenin bölgeye fayda getirmeyeceğini ileri sürüyor. Ayrıca, resmi kurumlar ve özel araştırma şirketleri tarafından sunulan deniz yaşamı yoğunluğu tahminleri arasındaki büyük çelişkiler nedeniyle, çevre düzenleme kurulları projeye yönelik tamamen yeni bir Çevresel ve Sağlık Etki Değerlendirmesi (CHED) raporu hazırlanmasını talep etti. Bu durum, projenin hayata geçirilme takvimini yavaşlatırken, yatırımcılar açısından risk faktörünü artıran bir unsur olarak değerlendiriliyor.
