Japonya'daki Yamaguchi Üniversitesi'nden veteriner fizyolog Yasuo Higurashi liderliğindeki araştırma ekibi, kedilerin düşerken ayaklarının üzerine inmesini sağlayan mekanizmaya dair yeni bir açıklama sundu. Yapılan çalışmaya göre, kedilerin güvenli bir şekilde ayaklarının üzerine inebilmesinde omurgalarındaki esneklik farkları büyük bir rol oynuyor. Bir asırdan uzun süredir araştırılan bu fenomen, 2026 yılında yayımlanan bu yeni makale ile anatomik açıdan çok daha net bir zemine oturtuldu.
Torasik ve Lomber Omurlar Arasındaki Fark
Uzmanlar, kedilerin omurgasını göğüs bölgesindeki torasik omurlar ve bel bölgesindeki lomber omurlar olmak üzere iki ana bölgeye ayırarak değerlendirdi. Gerçekleştirilen ölçümlerde her bölümün torku, dönüş açısı, sertliği ve hareket etmek için minimum kuvvet gerektiren nötr bölgesi analiz edildi. Sonuçlara göre torasik omurga, bel omurgasına kıyasla çok daha geniş bir hareket aralığına sahip ve daha kolay bükülebiliyor. Daha sert bir yapıya sahip olan bel omurgası ise bu hareketi takip ediyor. Kedilerde havada gerçekleşen gövde dönüşünün ardışık olduğu; önce ön gövdenin, ardından arka gövdenin döndüğü belirlendi.
Yüz Yıllık Düşen Kedi Problemi
Düşen kedilerin yarattığı bu bilimsel bulmaca ilk olarak Fransız fizyolog Étienne-Jules Marey'nin yaptığı deneylerle geniş ilgi görmüştü. Marey, 1894 yılında Nature dergisinde yayımlanan görüntülerle kedinin düşüşe dönmeden başladığını ancak yere ulaşmadan önce yönünü değiştirebildiğini ortaya koymuştu. Bu durum fizikte düşen kedi problemi olarak anılmaya başlandı. 1969 yılında uzmanlar, kedilerin vücutlarının farklı bölümlerini birbirine göre döndürerek havada yön değiştirebildiğini kanıtladı.
Yüksek Hızlı Kameralarla Düşüş Kaydedildi
Uzmanlar, bağışlanan kedi kadavralarından alınan omurgaları test ettikten sonra, anatomik farkların gerçek bir düşüş sırasında gözlenip gözlenemeyeceğini doğrulamak üzere bir süreç yürüttü. Yaklaşık bir metre yükseklikten yumuşak bir yastığın üzerine bırakılan kedilerin düşüşü yüksek hızlı kameralarla kaydedildi. Kayıtlar, kedilerin tek bir akıcı hareketle dönmediğini; vücudun ön kısmının daha esnek olması nedeniyle dönüşün ilk olarak ön gövdede başladığını, daha ağır ve sert olan arka bölümün ise bu hareketi takip ettiğini kanıtladı.
Omurganın farklı bölümlerindeki bu esneklik farkı, düşüş sırasının haricinde kedilerin ani yön değişimleri gibi çevik hareketlerinde de önemli bir paya sahip. Araştırmanın tüm sonuçları The Anatomical Record dergisinde yayımlandı.
